Op 13 november 2025 sloten we het jaarthema “Trauma in de perinatale periode” af met een inspirerende studiedag. De inzichten van Eva Kestens, de getuigenis van Cachet vzw en praktijkgerichte workshops versterkten onze kijk op hoe trauma vóór, tijdens en na de geboorte zichtbaar wordt, én hoe we gezinnen veerkrachtig kunnen ondersteunen.
In haar lezing toonde Eva Kestens hoe ingrijpende ervaringen het brein, het gedrag en het welzijn van kinderen beïnvloeden. Trauma is geen teken van ‘wat er mis is’, maar een normale reactie op iets abnormaals. De juiste vraag is dus niet “Wat is er mis?”, maar “Wat is je overkomen?”.
Een traumasensitieve aanpak vertrekt vanuit veiligheid, verbinding en co-regulatie: eerst helpen kalmeren, dan verbinden, pas daarna redeneren. Kleine, oprechte contactmomenten kunnen daarbij een therapeutische impact hebben. Zo maken we samen het verschil voor kinderen, jongeren én hun ouders.
Het brein kan pas ontwikkelen wanneer er fysieke en emotionele veiligheid is.
Eerst reguleren, dan verbinden, dan redeneren. Een brein dat in stress staat, kan niet nadenken. Eerst rust, dan relatie, pas daarna uitleg of afspraken.
Baby’s en jonge kinderen kunnen zichzelf niet kalmeren. Ze leren regulatie via de nabijheid van een afgestemde volwassene.
Huilen, onrust of terugtrekgedrag zijn signalen van ontregeling, geen “lastig gedrag”.
Niet alleen ingrijpende gebeurtenissen, maar ook herhaalde onvoorspelbaarheid, spanning of gebrek aan nabijheid kunnen traumatisch werken.
Ritme en voorspelbaarheid herstellen het brein. Rustige, herhaalde ervaringen (slaapritme, voeding, wiegen, vaste respons) herstellen de stressbalans.